Vuelta van vroeger (zesde aflevering) door Wiel Verheesen

Marcel Gouka    4 september 2019

We schrijven 1967. Enkele weken na zijn overwinning in Parijs-Roubaix  trekt Jan Janssen namens Pelforth voor het eerst naar de Ronde van Spanje. Daar ontmoet hij een contingent landgenoten. Niet alleen Eddy Beugels en Arie den Hartog, die net als hij voor een Franse fabrieksploeg uitkwamen, Mercier en BIC, behoren daartoe. In het tiental van Romeo-Smith’s zijn Bas Maliepaard, Cees Lute en Wim de Jager opgenomen. En, jawel, er geeft ook een puur vaderlandse merkenploeg onder leiding van houwdegen Kees Pellenaars acte de presence: TeleVizier. Het is trouwens de tweede achtereenvolgende keer dat Gerben Karstens, Cees Haast, Henk Nijdam, Jos van der Vleuten, Huub Zilverberg en Leo van Dongen op het Iberisch schiereiland de kleuren van het omroepblad verdedigen, deze keer met Jan Harings, Evert Dolman, Bart Zoet en Cees Snepvangers aan hun zijde. In de plaats van laatstgenoemd viertal hebben Jo de Roo, Leo Knops, Bas Maliepaard en Rik Wouters een jaar eerder het team compleet gemaakt. Toen zij in 1966 goed en wel aan de Vuelta bezig waren – nadat de snelle Argentijn Sivilotti daar als eerste ritwinnaar was gehuldigd – vond in eigen land de première van de Amstel Gold Race plaats. Weet U nog? Start in Breda, finish na ruim 300 (!) kilometer in Meerssen, waar oud-wereldkampioen Jean Stablinski glorieerde.

De TeleVizieren die de eerste Goldrace misten sleepten op de Spaanse wegen liefst negen etappezeges uit het vuur: drie met Karstens, drie met Nijdam, twee met Haast en eentje met De Roo.  De Vuelta zelf werd gewonnen door een Spanjaard met de bijna onuitspreekbare naam Gabicacogeascoa, die daarom gemakshalve Gabica werd genoemd. Voor zover U het vergeten bent, de strijd in Spanje vond toentertijd in april/mei plaats, de periode ook van de meeste klassiekers. Pas tegen het einde van de eeuw verhuisde de rittenkoers naar augustus/september, zoals dus nog steeds het geval is.

Overigens had TeleVizier ook al in 1965 een uitnodiging ontvangen voor deelname, welke invitatie echter niet geaccepteerd kon worden. Waarom niet? De Sportcommissie van de KNWU had de Ronde van Nederland die in hetzelfde tijdvak als de Vuelta doorging tot beschermde wedstrijd uitgeroepen. Kort gezegd, Pellenaars kreeg geen toestemming om naar Spanje te trekken. Zo ging dat toentertijd. De ploegen in de betreffende Ronde van Nederland bestonden uit zeven man. Dat hield in dat voor de helft van de bij TeleVizier onder contract staande renners geen startgelegenheid zou zijn. Maar dat pikte ’de Pel’ weer niet. ’Ze rijden allemáál, of er rijdt er geen eentje,’ maakte hij de bond én organisatoren duidelijk. Dus moesten die laatsten een gelegenheidssponsor zoeken om voor de duur van de race door eigen land het tweede deel van de TeleVizierploeg onderdak te verschaffen. Tussen haakje: de Ronde van Nederland werd gewonnen door regerend wereldkampioen Jan Janssen. Daar konden zelfs de twee Televizier-ploegen niets aan veranderen, net zomin als de buitenlandse kopstukken Anquetil, Darrigade, Elliott, Vannitsen, Stablinski, Planckaert, Reybrouck, enzovoort.

Enfin, terug naar de Ronde van Spanje 1967. Al op de openingsdag gaf Jan Janssen zijn visitekaartje af. Nadat Guido Reybrouck in Vigo het eerste deel van de etappe op zijn naam had geschreven sloeg onze landgenoot toe. Hij won het tweede deel en pakte de leiderstrui. Die stond hij weliswaar een dag later zonder morren af, maar hij bleef voor het overige zoals altijd heel attent de strijd op het voorplan volgen. Dus vond hij het ook goed dat zijn Franse teamgenoot Ducasse op een gegeven moment aan de leiding kwam. Ducasse kon als de bliksemafleider van onze landgenoot worden gezien. Voor de TeleVizieren waren er ondertussen de nodige dagsuccessen, achtereenvolgens voor Dolman, Karstens, Jan Harings, Nijdam, Van der Vleuten en nóg eens twee keer Karstens. Deze laatste twee kwamen in het slotweekend tot stand, de dagen waarin Janssen eerst zijn ploeggenoot Ducasse van de troon stootte en vervolgens als klassementsleider in de afsluitende rit het hoofd koel hield, ondanks twee lekke banden door de kopspijkers die Baskische separatisten overvloedig hadden uitgestrooid. Kortom, voor het eerst was een Nederlander eindwinnaar van de Vuelta geworden. Ook de trui van het puntenklassement viel Janssen ten deel. Knap was daarnaast de vijfde plaats die Cees Haast uit het vuur sleepte.

Janssen, die vanwege de gebruikelijke verplichtingen als eindwinnaar dezelfde avond niet naar huis kon terugkeren, had daags hierna het bergcriterium in Simpelveld op zijn programma staan. Afgesproken was dat hij deze tweede pinksterdag per auto op het vliegveld in Brussel afgehaald zou worden. Bij het overstappen in Parijs kreeg hij echter te maken met een staking die zijn vlucht naar Brussel onmogelijk maakte. Jan week uit naar Londen om van daaruit te proberen tijdig in de Belgische hoofdstad te arriveren. Ook dat kon niet en daarom stapte hij in Engeland maar in het toestel dat hem naar Nederland bracht. Laat in de middag arriveerde hij thuis in Ossendrecht, veel te laat in ieder geval voor de koers in Simpelveld. Die werd na een solo gewonnen door … Eddy Merckx. Hij telde een minuut voorsprong op Bart Zoet, Jan Tummers, Harry Steevens, Huub Harings en de rest, inclusief Peter Post. Het publiek hoorde pas de volgende dag waarom Jan Janssen had ontbroken.

Wiel Verheesen

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *