Column door Wiel Verheesen in Café ’Oad Haander’ (Kerkrade) ter gelegenheid van het ’Limburgs Wielercafé’ vrijdag 6 september 2019

Marcel Gouka    7 september 2019

In mijn jeugd – ja, dat is lang geleden – vond ieder weekeinde ergens in Limburg een wielerronde plaats. Het begon al in maart en ging door tot eind september, begin oktober. Soms was een profwedstrijd het hoofdnummer, meestal echter kregen de amateurs die rol toebedeeld, met de nieuwelingen in het voorprogramma. Heerlijke tijd, ook al was er toen nog geen Amstel Gold Race. Die kwam pas in 1966 op het programma.

Maar dit even terzijde. Ik had het over de rijk gevulde wielerkalender waarover Limburg beschikte. Daarin is verandering gekomen. Niet ieder dorp, niet iedere stad, heeft nog een wedstrijd. En het aantal licentiehouders in de klasse van amateurs – die we thans Beloften en Eliterenners-zonder-contract noemen – is zelfs fel geslonken. Ik vertel niks nieuws. Oorzaken genoeg. Andere interesses van potentiële beoefenaars behoren daar net zo goed toe als verkeersbelemmerende maatregelen, gebrek aan vrijwilligers of problemen op financieel vlak. De nieuwe tijd, net wat U zegt. Wijlen Wim Sonneveld zong het al jaren geleden. Maar …. gelukkig zijn er ook nú nog mensen die hun schouders zetten onder de organisatie van een wedstrijd en daarmee niet alleen de sport dienen, tevens hun woonplaats of regio op positieve wijze in de belangstelling brengen.

De Eurode-omloop is een van deze koersen met uitstraling. Het evenement heeft 1992 als geboortejaar en hoewel er een onderbreking van enkele seizoenen is geweest wordt aanstaande zondag in Kerkrade toch al de tweeëntwintigste editie gepresenteerd. Hulde voor degenen die daar verantwoordelijk voor zijn. Het feit dat de race in de vaderlandse Topcompetitie is opgenomen maakt ook nog eens duidelijk dat het geen rondje om de kerk is (met alle respect overigens voor dergelijke bezigheden), maar een koers die veel facetten van de echte wegrensport kent. Brede wegen afgewisseld door smallere gedeelten. En aan klimmetjes evenmin gebrek. Wat? De steile Erensteinerbosweg en het Duivelsbos zijn obstakels die men misschien wel in het begin van de strijd aardig de baas kunt, maar allengs toch het gevoel geven aan een calvarietocht bezig te zijn. Weersomstandigheden buiten beschouwing gelaten, dat snapt U.

Vanuit de hemel zal de onvergetelijke Jo Dorscheidt, wiens naam verbonden is aan het bergklassement, met veel interesse de zware strijd volgen. Zeker weten. Vergeet niet, er moeten twaalf ronden afgelegd worden alvorens de afstand van 156 kilometer voltooid is. Wedden dat na zo’n uur of vier een uitgedunde en afgepeigerde groep op de streep afstevent? Ik zou er zelfs mijn geld op durven te zetten mocht ik het echt in mijn portemonnee hebben. Kortom, het wordt zondag op de Markt geen massasprint. Berrie Thoolen, de winnaar van de eerste Eurode-omloop, zal mijn woorden niet in twijfel trekken, denk ik. Andere triomfators zoals Danny Nelissen (1995) of – na de eeuwwisseling – Raymond Meijs, Huub Duyn, Floris Gerts en Peter Schulting doen dat evenmin, denk ik óók. En in het buitenlandse kamp – want er hebben hier ook renners uit België, Australië, de Duitse Bondsrepubliek en vroegere  DDR gezegevierd – hoor ik evenmin protesteren. Er ligt een mooie wielermiddag in het verschiet.

Trouwens, het aantal wedstrijden in Limburg mag dan niet meer zo talrijk zijn als weleer, maar daar staat tegenover dat er wél meer koersen van hoger niveau zijn ontstaan in vergelijking met vroeger. De Ronde van Limburg, die vóór de komst van de Amstel Gold Race al een reputatie tot ver buiten de provincie had, kreeg immers gezelschap van wedstrijden als de Volta Limburg Classic in Eijsden (voorheen Hel van het Mergelland), alsook de Ton Dolmans Trofee in Stein, de tijdrit in Camerig, de Hel van Voerendaal of koersen die hier qua moeilijkheidsfactor tegenaan schuren, zonder de Omloop van de Maasvallei of Klim Classic in Berg en Terblijt voor de jongeren over het hoofd te zien. Ik denk dan aan de Pijl van Heerlerheide  of de Ronde van Brunssum.  En dat etappe-aankomsten van de ZLM Toer (in Buchten en Landgraaf), Holland Ladies Toer (in Sittard, Weert en Gennep) en Binck Bank Tour (in Venray), ook dít jaar voor veel wielervreugde in Limburg zorgden wil ik eveneens nog aanstippen zonder de cross- en mountainbikewedstrijden en  trainingsactiviteiten op Megaland, Herungerberg of Tom Dumoulin Park naar de achtergrond te schuiven. Vergeet ik de vele toertochten? Nee, driewerf nee, maar ik het wil het gewoon bij de eerdere opsomming laten. Het Limburgs Wielercafé is nog lang niet passé. Het is nú wel tijd, vind ik, voor een glaasje fris of iets anders. In ieder geval: bedankt voor Uw aandacht.

Wiel Verheesen