Limburgs Wielercafé column door Wiel Verheesen

Marcel Gouka    2 juni 2018

Column door Wiel Verheesen in Limburgs Wielercafé, vrijdag 1 juni 2018, Gemeenschapshuis ’t Trefpunt, Genhout-Beek

Het is nog niet officieel, maar achter de schermen van de UCI, de internationale wielerunie, wordt gewerkt aan de uitbreiding van het wedstrijdreglement. In de toekomst zal niet alleen een tijdslimiet op achterblijvers van toepassing zijn, zoals tot dusver al het geval is. Nee, er komt ook een marge voor koplopers of solisten. Overwinningen met meer dan vijf minuten voorsprong worden bestraft met terugzetten naar de laatste plaats van de daguitslag. En als de zegepraal ook nog eens behaald is na een solo van 50 kilometer of meer volgt zelf verwijdering uit de koers. De UCi wil, het moge duidelijk zijn, de geloofwaardigheid van de sport op twee wielen behouden. Aanleiding tot deze reglementswijziging is de machtsgreep van Chris Froome in de voorbije Ronde van Italië. Met andere woorden: sportieve hoogstandjes zijn in de toekomst verboden. Ha, ha. Grapje, natuurlijk.

Waarom ik er toch mijn column mee begin? Gewoon omdat ik me de laatste week verbaasd heb afgevraagd waarom hele volksstammen zich druk gemaakt hebben over het deelnemen aan, het knokken in en het winnen van de  Giro d’Italia door Chris Froome. Waarom toch iemand aan de schandpaal nagelen nog voordat een uitspraak is gedaan over een (of meer) puffertjes in de Ronde van Spanje van vorig jaar? Waarom de goeie man opknopen omdat hij behoort tot een ploeg die toevallig veel geld heeft om juridisch tot het gaatje te gaan? Waarom verdachtmakingen rondstrooien terwijl de resultaten van de dopingcontrole nog niet bekend zijn?  Let wel, ik zeg niet dat er niks fout is gegaan, maar ik mis in de vele commentaren – vooral op social media – de nuance. Ikzelf heb in ieder geval van een fantastische Giro genoten, dus ook van Froome en zeker ook van ’onze’ Tom Dumoulin die een prachtige tweede werd, daar waar andere klassementsmannen als Aru, Yates en Pinot  de strijd staakten, uit de top duikelden of uitgedroogd in het ziekenhuis belandden. Dergelijke gebeurtenissen zijn toch verbonden met de  wielrennerij? Nou dan. Dus voordat iedereen begint te roeptoeteren, ik wacht liever tot de mannen in de witte jassen en de rechtbank hun werk hebben gedaan. Afgesproken?

Laat me na dit alles maar snel  overstappen naar het wielrennen in Limburg, met name naar de Hammer Series ( zojuist in Vaals begonnen), maar ook naar de Omloop van de Maasvallei en zeker naar de Ronde van Limburg die zondag voor de achtenzestigste keer wordt gehouden. Finish praktisch vóór het etablissement waarin wij ons nu bevinden. Weet U trouwens dat Hein Gelissen uit Beek in 1952 de eerste triomfator van eigen boden is geweest on het evenement”

Tegelijk met de wedstrijden die in deze dagen doorgaan kijk ik echter ook alweer naar de volgende weken van de maand, onder meer naar de Jeugdronde van Heksenberg,, het driedaagse wielerspektakel inclusief profcriterium van Buchten,, de Ronde van Brunssum  en weer later naar de klimtijdrit in Vaals, de jeugdronde van Schinnen, de profcriteriums in Heerlen en Maastricht, de Hel van Voerendaal, de Pijl van Heerlerheide, de Holland Ladies Tour, de Binck Bank Tour, de Klimclassic van Berg en Terblijt, de Eurode-omloop van Kerkrade, ik vergeet er wellicht nog een paar. Het doet verder niets af aan mijn waardering voor de mensen die het mogelijk maken dat deze koersen  kunnen doorgaan. Driewerf hulde,, zou ik willen zeggen.

Dat ’we’ al sinds 1981 toen Jos Hannen uit Baexem glorieerde nog steeds moeten wachten op een Limburgse  triomfator in de Ronde van Limburg neem ik bij dit alles voor lief, precies zoals de nog levende winnaars uit eigen provincie dit ook zullen doen. Ik denk dan aan Sjra Vergoossen (eerste in 1956)), Jan Tummers (1964), Harrie Steevens (1966) Jan Krekels (1968), Mathieu Dohmen (1973 én ’74) en Piet van Kollenburg (1976).  Zal Sittardenaar Jaap Kooijman, de huidige koploper in de Topcompetitie, een einde aan het lange wachten maken? Wie weet. Zondag rond een uur of vijf weten we meer.

Voordat ik ga afsluiten (want ook voor een columnist geldt een bepaalde spreektijd of lengte van het artikel) wil ik toch nog even stilstaan bij het overlijden van onze wielervriend No Vincken uit de Heerlense buurtschap Ten Esschen, het jurylid Ton Kersten, alsmede enkele oud-winnaars  van de Ronde van Limburg die ons aan de vooravond van deze klassieker voorgoed hebben verlaten, namelijk Chris Pepels uit Stein (een paar dagen geleden), de Utrechtenaar Michel Stolker (voorbije woensdag) en in een eerder stadium Mart van der Borgh (half februari). Vergeten zullen wij ze nooit.

Wiel Verheesen