Ridderronde weerspiegelt wielerreputatie van Maastricht

Marcel Gouka    28 mei 2018

Natuurlijk was het gezellig in de ’Rebelle’ waar de organisatoren van de Ridderronde een relatie- en mediabijeenkomst hadden belegd. Echter niet alleen vanwege de sfeer die hoort bij het jaarlijkse wielerfeest in Maastricht (dit keer woensdag 8 augustus) vond ik het samenzijn prettig. Als gepensioneerd sportjournalist ( al heel lang) kwam ik weer eens interessante figuren uit het cyclisme tegen. Bovendien viel te beluisteren dat de Ridderronde – vorig jaar door Tom Dumoulin gewonnen – niet meer begint en eindigt op het Vrijthof, maar op de Kesselskade. Een en ander ter hoogte van ’Rebelle,’ de zaak die zich in het vroegere kerkgebouw aldaar heeft gevestigd.

Voorzitter Raoul Van Dort accentueerde tevens de nieuwe samenwerking met de Ironman in Maastricht waarvoor het weekend 4 -5 augustus is gereserveerd. En om helemaal compleet te zijn wist Emiel Frambach, een van de krachten achter deze Ironman, nog te melden dat aan de vooravond van de Ridderronde een Limburgs Wielercafé in de ’Rebelle’ wordt gehouden. De Vriendenclub van Honderd, bestuurlijk in Kerkrade gevestigd, staat hiervoor garant. Ik heb de datum – dinsdag 7 augustus – meteen in mijn agenda gezet. Van mij wordt namelijk verwacht dat ik tijdens dit Wielercafé als columnist mijn stem laat horen. Ik doe dat vaker. Over wielrennen is altijd veel te vertellen. Dat geldt ook voor de rol van Maastricht hierin, zonder andere plaatsen en regio’s over het hoofd te zien. Valkenburg, Heerlen, Sittard, Sint Willebrord, Utrecht, Chaam, Zeeland , Stein, Buchten, Drenthe of andere wielerburchten komen wel bij een andere gelegenheid aan de beurt.

Kortom, in september 1869 (!) vond in Maastricht al een ’snelheidsproef op houten vélocipèdes’ plaats, vrijwel zeker de eerste wielerkoers op Limburgse bodem. Precies honderd jaar na deze primeur stond de stad helemáál op de kop voor een andere gebeurtenis. Toen was er een etappefinish in de Tour de France. Ik herinner mij het feest nog goed, ofschoon ik toen nog niet als verslaggever tot de volgkaravaan behoorde. Daarmee zou ik pas enkele jaren later een begin maken, maar daarvan heb ik via sportboeken en andere publicaties al vaker melding gemaakt.

Maastricht heeft ook als aankomstplaats gefungeerd in Olympia’s Tour en de Ronde van Nederland die naderhand Eneco Tour en sinds vorig jaar Binck Bank Tour is gaan heten. Parijs-Luxemburg, een niet meer bestaande etappekoers, heeft hier eveneens halt gehouden, net als de Amstel Gold Race. Ook hebben er NK’s en starts van WK’s plaatsgevonden, net als vele wijkronden, bijvoorbeeld op de Sint Pietersberg, in het Villapark, in Bosserveld, Wolder, Heer, Amby, enzovoort. Bovendien was de stad in de jaren veertig en vijftig startplaats van de amateurklassieker Ronde van Limburg, destijds georganiseerd door de TWC ’Maastricht’ die inmiddels in fusieclub ’Maaslandster Zuid-Limburg’ is opgegaan. En tussen 1976 en ’87 werd ook nog eens iedere winter een zesdaagse gehouden. Toppers als Merckx, Sercu, Thurau, Pijnen, Raas, Knetemann, Zoetemelk, Clarke en plaatselijke favoriet Ad Wijnands stonden in de intussen afgebroken Eurohal op de deelnemerslijst. Sport en vermaak, hand in hand. De doorstart, enkele jaren geleden in het MECC, werd weliswaar geen succes, maar deed en doet verder niets af aan de reputatie van Maastricht in de bonte wielerwereld. Geen wonder dat de Ridderronde al aan de vierendertigste editie toe is, ook al blijft het een hele klus om alles financieel rond te krijgen. Allicht dat de samenwerking met de Ironman vreugdevol is begroet. Wederzijds, trouwens.

Wiel Verheesen