Arie den Hartog in rolstoel, aangrijpend weerzien voor Huub Harings en Wiel Verheesen

Marcel Gouka    9 mei 2018

Arie den Hartog in rolstoel, aangrijpend weerzien voor Huub Harings en Wiel Verheesen. Veel bekenden en vroegere collega’s van Arie den Hartog zijn al bij hem op bezoek geweest na het herseninfarct dat de vroegere wielerprof een tijd geleden heeft getroffen. En zonder enige twijfel zullen zij deze visite als een aangrijpende gebeurtenis hebben ondervonden, precies eender als Huub Harings en ondergetekende meemaakten toen zij vorige week naar Zorgcentrum Sterrenbos in Thorn togen. Daar wordt de sympathieke Arie liefdevol verpleegd.

Toen hij ons in zijn rolstoel tegemoet kwam moesten wij allebei even slikken, maar de blijdschap die uit zijn ogen straalde bij het zien van oude vrienden maakte  veel goed. Arie den Hartog (de Zuid-Hollander die inwoner van Elsloo en naderhand Nieuwstadt werd), is door het infarct gedeeltelijk verlamd. Ook zijn spraakvermogen heeft zwaar geleden, maar zijn geest is goed gebleven. Haarscherp  herinnert hij zich nog menig wedstrijdverloop uit de jaren zestig, begin zeventig, toen hij op mondiaal niveau de sport op twee wielen beoefende. Natuurlijk komen daarbij successen ter sprake zoals Milaan-Sanremo ’65 en de Amstel Gold Race twee jaar later, alsmede de Ronde van Luxemburg en Parijs-Camembert die hij won in ’64, de Ronde van Catalonië in ’66 en het bergklassement in de Ronde van Zwitserland ’70, een van  de laatste wapenfeiten voordat hij als lid van de Caballeroploeg ontwapende. Net zo goed weet hij overwinningen te schetsen in semiklassiekers zoals de Tour de l’Herault en de Omloop van Auvergne, allemaal behaald toen hij in Franse ploegen reed  met Jacques Anquetil als  kopman. En natuurlijk komen Toure-belevenissen voorbij,  zeker uit 1968 toen hij met Eddy Beugels en Evert Dolman tot de enige landgenoten behoorde die triomfator Jan Janssen tot in Parijs ter zijde hebben gestaan. Het is alsof hij zich in deze ogenblikken weer terugziet in de tijd. Zelfs de overwinning in het criterium van Oldenzaal, zijn eerste succes als debuterend prof. vergeet hij niet. Moeiteloos somt hij ook de namen op van de kopgroep in het WK’65 op het kletsnatte circuit van Lasarte, niet ver van San Sebastian. Hij reed er praktisch de hele dag in de aanval, maar moest passen toen in de laatste 40 kilometer Rudi Altig en latere winnaar Tom Simpson ontsnapten. ,,Er had voor mij zeker meer ingezeten dan de zevende plek waarmee ik uiteindelijk tevreden moest zijn. Echter, Peter Post die vierde werd achter Roger Swerts werkte niet mee. Ik ben er van overtuigd dat hij graag met Altig, zijn maatje in het zesdaagse-circuit, op het podium wilde staan.“ Jawel, Arie den Hartog vertelt het alsof het allemaal pas een paar jaar en niet ruim een halve eeuw geleden is gebeurd, daarmee het bewijs leverend dat zijn geest  helder is en zijn karakter nog net zo sterk als in zijn rennersleven.

Wiel Verheesen (foto onder)