Column door Wiel Verheesen in 50 ste Limburgs Wielercafé 13 november 2017 in ‘Leeuw aan de Brug’ Valkenburg

Marcel Gouka    14 november 2017

Column door Wiel Verheesen in 50ste Limburgs Wielercafé,
13 november 2017 in ’Leeuw aan de Brug’ Valkenburg

Hebt U óók gehoord van de Islamsafari die Geert Wilders en zijn Vlaamse geestverwant Filip de Winter naar Molenbeek en Brussel zouden maken? Nee? Die is niet doorgegaan. De twee kregen van de betreffende burgemeesters geen toestemming en zijn toen maar naar Manneke Pis gaan kijken. Je moet toch iets doen als je in Brussel bent.
U kijkt natuurlijk vreemd op dat ik mijn column in het Limburgs Wielercafé begin met een politiek onderwerp, maar ik vind gewoon dat zoiets moet kunnen. De politiek bemoeit zich toch ook met wielrennen. In ieder geval, deze kleine verandering in mijn column heeft niks te maken met de elfde van de elfde, de dag die we alweer een paar etmalen achter de rug hebben. En mijn gewijzigde invalsroute op deze dertiende van de elfde – want dat is het vandaag – hoeft ook niet gelieerd te worden aan de verjaardagen van twee prominente Limburgse renners: Tom Dumoulin op (jawel) 11 november en Rob Ruiigh op 12 november. Ongeveer een halve eeuw geleden was ik net zo heerlijk jong als zij nú zijn, met dien verstande dat ik geen deel uitmaakte van het peloton, maar er in mijn auto achteraan reed. Ieder zijn werk, hé.
Goed, ik wilde het dus heel even niet over wielrennen hebben, maar over iets anders, bijvoorbeeld over het blad Quote dat onlangs weer de lijst van meest vermogende personen in ons land publiceerde. À propos, ik stond er niet in en ik weet ook niet of er mensen in het café zitten die wél genoemd zijn. De kans is gering, lijkt mij. Henk Stienstra, de rijkste inwoner van Limburg, zie ik bijvoorbeeld niet zitten en als ik heel even naar het buffet en de directe omgeving kijk mis ik ook de dochter van wijlen Freddy Heineken die (ocharm) met 12,5 miljard op de bank moet zien rond te komen. Ik heb het al eens eerder beweerd, je hoeft in het leven geen geluk te hebben, als je maar gevrijwaard blijft van pech.
Na dit gezegd te hebben ga ik toch snel terug naar de sport op twee wielen, de sport die door een aantal van jullie met meer of minder succes is beoefend of anders toch minstens een grote aantrekkingskracht heeft behouden. Geruchten over mechanische doping zoals die de laatste dagen weer opduiken doen daar niets aan af, zonder dat ik daarmee wil beweren dat we die aantijgingen als flauwekul terzijde moeten schuiven. Waar rook is, is vuur zei wijlen mijn moeder altijd. Gedegen onderzoek kan dus geen kwaad. Aan de bonzen van de UCI, de internationale wielrenunie, laat ik het over hoe ze die naspeuringen gaan doen. Tegelijkertijd zou ik de Amerikaan die de beschuldigingen in boekvorm heeft uitgegeven willen vragen om écht met bewijzen te komen. Alleen verdachtmakingen wereldkundig maken is gemakkelijk. Ik hoop dat hij in het ongelijk wordt gesteld. Mocht dat inderdaad zo zijn, dan hoeven ze hem wat mij betreft niet op te knopen, in godsnaam nee, maar dat hij financieel uitgekleed wordt tot op het bot lijkt me een alleszins redelijke boete.
Zullen we het er dadelijk, na het officiële gedeelte van dit vijftigste Limburgse Wielercafé, nog even over hebben? Lekker pilsje in de hand? Ik ben voorstander. Overigens, zullen we dan ook nog even de etappeschema’s van de komende Tour de France en Giro d’Italia in ogenschouw nemen, waarbij de rol die de laatste Girowinnaar Tom Dumoulin hierin kan spelen natuurlijk belangrijk onderdeel van het gesprek is. Maar laten we daarbij niet vergeten dat de organisatoren, zowel in Parijs als in Milaan, hún schema maken omdat zij een spraakmakend evenement nastreven. Dumoulin, met alle respect, is in dat spel een pion. We moeten de zaak niet omdraaien maar aanvaarden zoals ze is. Ik durf met zekerheid te zeggen dat Dumoulin (die volgende week uiteraard tot Limburgse renner van het jaar en weer een week later ook tot ’s lands beste renner van het seizoen wordt uitgeroepen) mijn mening deelt. Kortom, ik feliciteer de triomfator van de Giro, de wereldkampioen tijdrijden en tijdrijden per ploeg nú al van harte en ik vergeet daarbij zijn eindzege in de Binck Bank Tour (die vroeger Eneco Tour heette) uiteraard niet, zoals ik de winst van Rob Ruijgh in de voorbije Ronde van Iran, maar ook de prima come-back van Wout Poels, het degelijke werk van Roy Curvers en Mike Teunissen, alsmede de verrichtingen van een nog jongere lichting uit onze provincie nog even onder Uw aandacht wil brengen. Is dit geen mooi einde van mijn column? Ja, toch. Bedankt voor Uw aandacht.
Wiel Verheesen