Vyne van der Schoot genomineerd voor Herman Kusters Trofee 2017

Marcel Gouka    5 juli 2017

Beste sportvrienden, Vyne van der Schoot is de gemineerde wielrenster voor de Herman Kusters trofee 2017. Hier onder haar verhaal:

Op 2 juli reed ik de mooiste tocht van mijn leven: de dolomieten marathon in Italië. Een loodzware wedstrijd met meer dan 4000 hoogtemeters over 138 kilometer. Ik heb veel terug moeten denken aan hoe ik een half jaar geleden op de fiets zat; als iemand mij toen had verteld dat ik in 6.5 uur zou finishen en daarmee 26ste van de bijna 300 deelnemende vrouwen werd, had ik diegene niet geloofd.

In september 2016 kwam er voor mij namelijk een einde aan het onbezorgde fietsen. Ik was tijdens een wedstrijd ten val gekomen en naast een hersenschudding en enkele zeer diepe wonden had ik ook wat spieren verrekt en mijn ribben gekneusd. Helaas reden genoeg om niet meer te gaan op de wielertrip naar Oostenrijk met het fietsteam van het MUMC+ waar ik als arts in opleiding de nodige kilometers mee train. De dag dat mijn trainingsmaatjes vertrokken besloot ik om toch voorzichtig op de fiets te stappen en een klein tochtje te maken. In het heuvelland verleende een automobiliste mij geen voorrang waardoor ik met mijn flank op de voorruit en met mijn knie op het asfalt belandde; knieschijf gebroken. Na een operatie, waarbij ze de stukken aan elkaar hebben gezet met draden en pinnen en de wonden op mijn flank hebben kunnen hechten, volgde een lang revalidatietraject. Iedere week gaat het iets beter, maar nog steeds heb ik niet mijn oude kracht terug.

Ik was enorm blij met hoe ik de maratona heb kunnen fietsen, maar stiekem dacht ik toen ook terug aan precies een jaar geleden; toen reed ik met een glimlach op mijn gezicht de klimkoers in Ulestraten en ervaart ik voor het eerst hoe het is om ‘te koersen’ en ‘erbij te zitten’. Ik had in dat eerste wedstrijdseizoen een handjevol wedstrijden voor de Bergklimmers gereden en genoot steeds van iedere nieuwe ervaring. Mijn studiejaren daarvoor fietste ik voor mezelf, het liefst zo hard en lang mogelijk. Totdat enkele zeer gesoigneerde mannen tegen dat blonde meisje op de fiets zonder klikpedalen, helm, maar met roze fietsbel zeiden: jij moet eens gaan koersen als je ons met 40 km/h bij kunt houden! Aan al dat ‘stoempen’ kwam toen met de juiste trainingsbegeleiding al snel een einde. In een half jaar heb ik toen ontzettend veel geleerd en had ik de hoop in 2017 nog veel meer bij te mogen leren en te mogen ervaren.

Maar iedere training, wedstrijd en dokter controle, is het voor mij weer opnieuw ervaren waar mijn grenzen dit jaar liggen. Die dag in september heeft mij mijn doelen en verwachtingen bij moeten stellen zodat ik met een andere blik kijk naar wat komen gaat. En soms kijk ik eens achterom, zie ik wat ik al wel heb kunnen ervaren, en mag ik denk ik heel tevreden zijn.

foto onder: Herman Kuster met de Herman Kusters trofee.