Sabrina Gielen-Ritzen genomineerd voor de Breman-Geelen aanmoedigingsprijs 2017

Marcel Gouka    5 juli 2017

Beste sportvrienden, Hier de Breman-Geelen aanmoedigingsprijs 2017 genomineerde met haar verhaal.

Ik ben Sabrina Gielen-Ritzen (29-05-1988), ik ben altijd erg sportief geweest en was erg gedreven in kickboksen, snowboarden en fitness. Op 08juni 2012 stond mijn wereld even stil. Omstreeks 21.00uur werden mijn partner en ik ingehaald door twee weg racers, waardoor een tegemoetkomende auto heeft moeten uitwijken en vervolgens op onze weghelft belande. Een frontale aanrijding met 100km/uur was het gevolg.
Na een uur bekneld te hebben gezeten, hebben brandweerlieden mij bevrijdt en ben ik uiteindelijk met een trauma helikopter naar het ziekenhuis(AZM) gebracht. Het schijnt dat ik de klap met mijn benen heb opgevangen. Mijn rechterbeen was volledig verbrijzeld, mijn nek was gebroken, mijn linkerbeen was ook op meerdere plaatsen gebroken en mijn achillespees was eraf.
Na vier operaties en vier weken in het ziekenhuis gelegen te hebben werd ik (4juli 2012) overgebracht naar een revalidatie kliniek (Adelante) waar ik vervolgens vier maanden intern heb gerevalideerd. Uiteindelijk was ik in maart 2013 klaar in de revalidatie kliniek en ben ik bij mijn eigen fysiotherapeut verder gegaan in combinatie met fitness en zwemmen.
Bij de aanvang van mijn revalidatie en als ik de artsen moest geloven zou ik nooit verder kunnen lopen dan 200meter en zou ik de rest van mijn leven afhankelijk zijn van een hulpmiddel om te kunnen lopen.
Omdat mijn botbreuken dusdanig gecompliceerd waren ben ik in de periode van 2013 tot nu nog vier keer opnieuw geopereerd waardoor ik steeds weer opnieuw moest trainen om weer op mijn oude niveau terug te komen. Erg frustrerend, maar je hebt geen keuze.
Volgens mijn chirurg mag ik van geluk spreken dat ik altijd zo sportief ben geweest, dat is de enige reden dat ik de klap van 100 km/uur heb kunnen overleven. Ook heeft mijn sportiviteit eraan bijgedragen dat mijn revalidatie snel is verlopen.
De enige beperking die ik voor de rest van me leven zal hebben is dat ik geen high impact meer kan doen met mijn benen (denk aan springen en rennen). Verder kan ik weer zo goed als alles en kan ik zo’n 1.5uur wandelen.
Wanneer je je eigen grenzen opzoekt en hier soms overheen durft te gaan, kom je steeds een stapje verder. Een juiste ‘mindset’ daarbij is het halve werk. Nu na 8 operaties en keihard werken boks ik twee keer in de week bij Channarong gym en ben ik regelmatig te vinden in de sportschool van Snowworld.
Door mijn verhaal via deze weg te delen, hoop ik anderen te kunnen inspireren om nooit op te geven, niets is onmogelijk en laat je vooral door niemand tegenhouden.
Waar een wil is, is een weg.

Foto onder: de Breman-Geelen aanmoedigingsprijs.