Column Limburgs Vrienden Club van Honderd Wielercafé door Wiel Verheesen

Marcel Gouka    10 september 2016

Column Limburgs Wielercafé door Wiel Verheesen in Café Oud-Haander, Haanrade/Kerkrade, vrijdag 9 september 2016 in het kader van de Eurode-Omloop  11 september 2016

0ok genoten van de Vuelta die nu bijna drie weken onderweg is? Ik wel. Bovendien, ik zal het slotweekeinde in Spanje eveneens nog volgen op TV, hoewel er zondag natuurlijk ook hier, in Kerkrade, gekoerst wordt: de Eurode-Omloop, een wedstrijd die niet voor niets – net als de Drielandenomloop, Ronde van Limburg, Hel van Voerendaal en klimtijdrit in Camerig – tot de topcompetitie van de vaderlandse wielrenunie behoort.

Goed, die Ronde van Spanje is dus bijna weer voorbij, maar tegelijk daarmee dwalen toch ook weer de gedachten af naar vorig jaar toen een Limburger de leiderstrui droeg. Weet U nog? Tom Dumoulin, onze Tom, leek op weg om als eerste Limburger een grote ronde te gaan winnen. Helaas, voor hem en ons allemaal, de voorlaatste rit betekende het einde van de droom. Tom Dumoulin is overigens niet de enige provinciegenoot die het leiderstricot in de Ronde van Spanje heeft gedragen. Max van Heeswijk deed dat ook, al was het van korte duur. Het deed verder niets af aan de prestatie van ’Mad Max’ die er ook nog eens een etappe won én een steentje bijdroeg aan de winst van zijn team in de ploegentijdrit. Trouwens, in Spanje – waar Jan Janssen en Joop Zoetemelk als eindwinnaar zijn gehuldigd – heeft tóch een Limburger op het podium gestaan. Ik heb het dan over wijlen Jan Lambrichs, de vroegere Bundenaar die de tweede helft van zijn leven hier, in Kerkrade, heeft gewoond en als ik me niet vergis nog een café heeft gerund.

Jan Lambrichs dus behaalde die podiumplaats, een derde stek, in 1946, nu alweer zeventig jaar geleden. De Nederlandse ploeg die in dát jaar, met de Tweede Wereldoorlog net achter de rug, vanaf Schiphol naar Spanje vloog was trouwens sterk Limburgs getint. Jefke Janssen en Sjaak Sijen behoorden óók tot het team en Chris van Dooren, een markant wielerfiguur uit Maastricht, fungeerde als verzorger. Bovendien, de chef d’equipe kwam uit Valkenburg. Zijn naam? Martin Duyzings, gerenommeerd journalist in lang vervlogen tijden. Over de bewuste Vuelta heeft hij nog een boek geschreven: ’Dertig dolle dagen in Spanje’. Het werd in de na-oorlogse jaren, toen de tv nog in de kinderschoenen stond, door duizenden wielerliefhebbers gevreten.

Hebben in het tijdperk tussen Lambrichs en Dumoulin/Van Heeswijk dan geen andere Limburgers een rol gespeeld op de Spaanse wegen? Ja zeker. Ger Harings heeft er, bijvoorbeeld, drie keer een etappe gewonnen, luttele jaren nadat broer Jan Harings er al eenmaal als dagwinnaar was gehuldigd. Nee, Huub Harings heeft de Vuelta nooit gereden. Maar hij was er wel vaak in een andere rol, als mecanicien. En als Spaanse gauwdieven probeerden in te breken in de bus van de ploeg was Huub ook meteen bereid om have en goed met doorslaggevende argumenten te verdedigen. Met andere woorden: in eendrachtige samenwerking met wijlen Jan Leys, chauffeur en manusje-van-alles bij veel Nederlandse teams, sloeg hij de inbrekers bont en blauw . En toen er eens – na een massasprint – een stel heetgebakerde Spaanse renners zijn broer Ger Harings te lijf wilden was Huub eveneens op zijn post. Ik hoef toch niet te vertellen dat het toen in die finishstraat heel even op de vroegere tv-serie Bonanza heeft geleken?

Limburg en de Vuelta, jawel. Peter Harings, oomzegger van Huub, Jan en Ger, heeft de Spaanse ronde óók op zijn programma gehad en datzelfde is op nog veel andere provinciegenoten van toepassing. Ik doe maar een greep: Jan Nolten, Jaap Kersten, Willy Gramser, Piet van den Brekel, Jan Hugens, René Lotz, Fons Steuten, Leo Knops, Tom Tubee, Peter Winnen, Jos Alberts, Jan Krekels, Wim Schepers, Harrie Steevens, Theo de Rooy (die we destijds toch ook als Limburger beschouwden), Rob Ruijgh, Roy Curvers, Wout Poels, Danny Nelissen en ik weet zo gauw niet wie nog meer. In ieder geval, Limburg en de Vuelta zijn geen vreemden voor elkaar. Overigens, dat het toch wel eens mis kan gaan, ook al weet je veel van elkaar, werd dezer dagen nog eens duidelijk. Niemand minder dan de Belgische TV-commentator Michel Wuyts en zijn onvolprezen assistent José de Cauwer zaten er bij de massasprint van een etappe compleet naast toen zij niet de Deen Nielsen, maar de Belg Jens Keukeleire tot winnaar uitriepen. Weliswaar herstelden zij snel hun fout, maar het kwaad was toen al geschied. Op twitter ben ik de nodige reacties tegengekomen.  De kritiek op het sympathieke duo was overigens mild, hetgeen zeker te maken heeft met het feit dat Wuyts en De Cauwer vanwege hun vakkennis hoog genoteerd staan. Iemand twitterde: ’Als Wuyts zegt dat Keukeleire wint, dan wint Keukeleire. Alleen officials houden vol van niet. Treurig.’ Weer een ander (niemand minder dan de Nederlandse TV-commentator Gio Lippens uit Hoensbroek) meldde: ’Zijn er dan geen zekerheden meer in het leven? Ik ging zelf ook voor Keukeleire, maar heb me door de jury laten overtuigen.’ Leuk, zeg nu zelf.

Beste allemaal, laat ons van de Vuelta maar gauw overstappen naar de Eurode-omloop, want juist omdat die wedstrijd zondag wordt gehouden zijn wij hier samengekomen, al wil ik ter afsluiting wél nog even vragen of het district Limburg van de KNWU misschien opgeheven is. Ik lees en hoor de laatste tijd namelijk dat er na het schrappen van de Wieler Federatie Limburg (waar Chris Tiekstra de directeur was) op verzoek van het provinciebestuur een nieuwe overkoepelende organisatie is opgericht. Die gaat hier het wielrennen coördineren. Er zou zelfs nog een manager boven dit uitvoerend comité benoemd worden. Reken maar dat daar gegadigden voor zijn, zeker als het ook nog een betaalde job wordt. Kortom, Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het gouvernement in Maastricht, U weet wel het gebouw waar de commissaris van de koning en de gedeputeerden zetelen, het wielrennen in Limburg aanstuurt oftewel in de greep neemt. Persoonlijk heb ik daarentegen de mening heb dat zoiets eigenlijk toebehoort aan een organisatie die daarvoor al honderd jaar geleden is opgericht, de KNWU dus. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Bedankt voor Uw aandacht.

Wiel Verheesen