Toespraak door Wiel Verheesen bij de uitvaartdienst van oud-wielerprof Henk Steevens uit Elsloo, woensdag 3 juni 2020, in ’Zalen- en Partycentrum Stadbroekermolen’ te Sittard.

Marcel Gouka    3 juni 2020

Beste mensen, mag ik allereerst zeggen dat ik zeer vereerd ben om hier, bij het afscheid van Henk Steevens, een toespraak te mogen houden. Bovendien, ik denk dat ik dit mag doen namens de hele wielerwereld waarin hij altijd heeft vertoefd. Eerst als amateur- en profrenner. Daarna ploegleider, weer later als alomtegenwoordige ijveraar voor alles wat ook maar iets met het cyclisme te maken had. Het monument aan de voet van de Maasberg in Elsloo is daar niet eens de enige getuigenis van. Henk Steevens hoorde bij de wielersport, zoals de wielersport bij hem. Helaas heeft de coronacrisis ervoor gezorgd dat wij hier slechts met een beperkt gezelschap aanwezig kunnen zijn. Maar ik weet zeker dat vele wielervrienden,  thuis of wáár ze ook mogen zijn, in gedachten bij onze dierbare overledene vertoeven.

Henk, jij bent altijd een aimabel persoon geweest.  Aimabel én recht door zee. Nooit kwetsend, altijd met een luisterend oor en goed advies. Bovendien, jij was dat niet alleen binnen het bonte wereldje van masseerolie, lekke tubes en mysterieuze combines. Jouw sociale bewogenheid was overal groot, ofschoon jijzelf vond dat zoiets een vanzelfsprekendheid mocht worden genoemd. Jij werd voor de vele verdiensten gehuldigd en daar had je daar recht op. Kortom, jij was een man met een hart van goud. Een goede echtgenoot en levenspartner, een zorgzame vader en een trotse opa en overgrootvader. En om te onderstrepen hoezeer ik jouw vriendschap altijd op prijs heb gesteld ga ik nu even terug naar lang vervlogen jaren.

Toen ik nog een puber was en er van droomde om sportjournalist te worden – hetgeen trouwens ook gebeurd is – behoorde Henk tot mijn idolen. Ik zag hem in de lokale amateurwedstrijden die Limburg destijds rijk was. En toen ploegleider Kees Pellenaars hem overhaalde om te debuteren in de Tour de France vond ik dat geweldig. Wat hem daar te wachten stond kon ik onmogelijk voorzien. Na zijn terugkeer uit Frankrijk zag ik hem een wedstrijd winnen op de sintelbaan in Geleen waar de Tourploeg vooraf was gehuldigd voor de triomf in het landenklassement. Ik zag Henk ook in een brandweerwagen (want een ambulance was niet direct beschikbaar) afgevoerd worden naar het ziekenhuis nadat hij al in de eerste ronde van het Nederlands kampioenschap 1954 op de Cauberg ten val was gekomen. Ik herinner me ook hoe hij een paar keer naar een ereplaats reed in het profcriterium van Maastricht. Criterium? Jawel, maar Henk en de hele meute moesten wel vijfendertig tot veertig keer de Sint Pietersberg op voordat de prijzen verdeeld werden. Zij protesteerden niet, plichtsgetrouw als zij in het beoefenen van hun sport waren. Alleen de Zwitserse ex-wereldkampioen en oud-Tourwinnaar Ferdi Kübler liet duidelijk hoorbaar zijn gramschap blijken. ’Sie sind verrückt,’ zei de Helveet over de tientallen beklimmingen. Nog vóór halfkoers sloeg hij de weg naar het hotel in, terug naar huis.

In 1955 stond ik op het Zwartbroekplein in Roermond naar de doorkomst van de Ronde van Nederland te kijken, Henk op kop van het peloton. Alsof het gisteren en niet 65 jaar geleden is geweest. Hierna duurde het niet lang meer of hij stopte met de wedstrijdsport. Hij koos voor een andere job, maar kon niet zonder wielrennen. En het was tóen dat wij elkaar persoonlijk goed leerden kennen. In mijn jaren als sportjournalist was hij ploegleider bij Ovis en Driessen Stoffen, of vervanger van bondscoach Joop Middelink in de Ronde van de Europese Gemeenschap, of werkzaam in de technische staf bij de profploeg TVM, of weet ik waar nog meer. Mijn respect voor hem was groot, maar ik voelde dat het ook wederzijds was. Bovendien (en dat is voor een journalist niet onbelangrijk) kon Henk je ook wel eens een leuke primeur in handen spelen. Mijn collega Bennie Ceulen, met wie ik vorige week net als oud-prof Huub Harings nog aan het ziekbed van Steevens heb gezeten, zal  deze woorden kunnen beamen.

De vriendschap met Henk werd er sedert onze pensionering niet minder om. Integendeel. De onthulling van het al genoemde monument aan de Maasberg onderstreepte een en ander, precies eender als de festiviteiten toen het feit herdacht werd dat Henk 6×11 jaar geleden als Prins Carnaval over het narrenrijk in zijn geboortedorp had geregeerd. Ik zei toch al dat hij altijd te midden van de mensen stond die hem lief waren. En nu is alles voorbij, althans de verbondenheid in fysiek opzicht. In het hart van ons allen zal er echter nooit van een verbroken band sprake zijn. De Tourdebutant van 1953 blijft  voortleven.

Overigens, Henk, doe straks als je bij Petrus je rugnummer hebt ingeleverd ook je vroegere strijdmakkers de groeten van ons allemaal. Trouwens, wij horen nú al de verhalen die jij dan weer gaat voeren met je broer Leo, of met je oud-plaatsgenoten Jan Nolten en Sjefke Janssen, maar ook met andere Limburgse tijdgenoten zoals Jan Lambrichs en Piet Haan, of Jef Lahaye, Nol Ehlen, Hein Gelissen, Flor van der Weijden, Piet van den Brekel, Mart van der Borgh, Keub Nieskens, Jeu Jöris, enzovoort. Verhalen om van te smullen, zeker weten. En misschien kan ploegleider Kees Pellenaars je dan eindelijk ook eens uitleggen waarom hij je in 1954 geen nieuwe kans bood om naast o.a. Wim van Est, Wout Wagtmans en Gerrit Voorting weer in de Tour te starten. Henk, adieu.

Wiel Verheesen

P.S. Voorafgaande aan de bijeenkomst in Sittard passeerde rouwstoet het wielermonument aan de Maasberg in Elsloo, waar vele honderden mensen blijk gaven van hun sympathie voor Henk Steevens. Na de hartverwarmende bijeenkomst werd nog door het geboortedorp van de overledene gereden, welke tocht als een postume ereronde van de 88-jarige oud-renner beschouwd mocht worden. Eveneens indrukwekkend.

foto onder van Peter Knops

 

3 Gedanken an “Toespraak door Wiel Verheesen bij de uitvaartdienst van oud-wielerprof Henk Steevens uit Elsloo, woensdag 3 juni 2020, in ’Zalen- en Partycentrum Stadbroekermolen’ te Sittard.

  1. Wim Demandt

    Heel mooi geschreven en uit je hart verwoord zoals alleen jij dat kan Wiel.

  2. Netty Laudy

    Aimabel én recht door zee. Nooit kwetsend, altijd met een luisterend oor en goed advies. Geweun Henk zao wie hae waor, sjaon gesjreeve Wiel Verheesen!

Commentaren gesloten